با دستیابی به پلیمرهای جدید و فن آوری­های شکل­دهی، فیلم­های چند لایه طی چند دهه گذشته شکل گرفته است. در ابتدا، فیلم­های بسته­بندی چند لایه از تعدادی فیلم تک لایه ساخته می­شدند که توسط فرآیند لمینیت به هم چسبیده شده یا با لایه­های پلیمری اضافی پوشش داده­می­شدند.
همزمان با امکان پذیر شدن فرایندکواکستروژن فیلم­های چند لایه، پلیمرهای جدیدی نیز  با خواص و ارزش افزوده بالا توسط روش کوپلیمریزاسیون توسعه یافته و تجاری گردیدند. این دو پدیده در کنار هم امکان ساخت فیلم­های نوین که دارای خواص بالاتر و همچنین ضخامت کمتر را فراهم آوردند. هرچه لایه های پلیمری نازک­تر شدند، ترکیب لایه­ها پس از تولید، در فرایند لمینیت غیرممکن می­شد و در بعضی موارد ضخامت پلیمر لازم برای یک لایه به مراتب کمتر از حداقل ضخامت لازم برای تولید عملی بوده است.
شکل دهی مواد ترموپلاستیک اغلب توسط یک فرآیند به نام اکستروژن انجام می­پذیرد. در این فرایند یک یا چند پلیمر باهم مخلوط شده و پس ذوب شدن به سمت قالب، جایی که محصول شکل نهایی را بخود بگیرد انتقال داده می شود. با خروج از قالب، و خنک شدن شکل آن تثبیت می ­گردد. فرایند کواکستورژن این امکان را فراهم نموده است که دیگر نیاز به مخلوط کردن پلیمرها نبوده و در هرلایه بتوان پلیمری با خواص متفاوت از لایه دیگر استفاده نمود و در محصول نهایی علاوه بر وزن کمتر محصولی با خواص بالاتر در اختیار داشت.